Diä Gschicht vun mir het im Wettbewerb vum Südwestrundfunk (SWR), de Muettersprochgsellschaft un de Badische Zittung de dritte Priis in de Sparte Prosa gwunne. D’Priisverleihung isch am Dunnerschtig, 10. Juni 2010 gsin, im SWR in Friburg. De Wettbewerb isch anonym gsin un het 240 Isendunge in de Sparte Lyrik un Prosa ghet.
D’Mohnbluemefrau
Kuehauge starre si an. Si pfetzt d’Auge zämme, awer si sieht rächt: Ä Kueh mit rosige Naselecher luegt si an, mit eme glänzige Muul. Ä Lache drehnt vun irgendwoher, es rauscht im Ohr. Schmerze triibe si innerlich im Ringe rum. Escape, Flucht; wo druggt mer des Programm weg?
Mit schwere Verletzunge isch d’Evi igliifert worre. Si isch mit em Rad unter ä Laschtwage groote un wär fascht verbluetet. Vun dem allem weiß si nix meh, nur was vorem Unfall gsin isch, des weiß si wohl: si het Krach ghet mit em. Er isch bsoffe gsin. Widder mol.
Widerwillig wacht d’Evi uff, hätt wotte witterdämmere, abtauche in warme Schmerzmittelbäder. Aber si niächtere si uss un an eme scheene Dag luegt si an de Kuehpostkarte uffem Nachttischli vorbey un sieht ä Berg näbe sich im ander Bett. Im Altwibernachthemm mit Mohnblueme druff tirmt sich ä Frau, bruun bis zu de Ellebeege und rund wiä ä frischer Hefezopf.
D’Mohnbluemefrau schwätzt vil. D’Evi mag nit rede. Zue vil het si sich in de letschte Johre s’Muul fusslig babbelt, het bettelt, het bittelt, het briält, het gschumpfe un gjomert in de letschte Johre.
Statt mit ere Kontakt uffznämme, studiirt d’Evi diä Frau, duet si wiä ä Buech läse. S’Schnurrbärtli heißt: Schlechti Auge oder zittrigi Hand, wu kei Pinzette meh hebe kann. Graui kurzi Hoor, wu fludrig abstehn, heiße: Ä eifacher Schnitt duet’ses au zum Schaffe. Ä zartbitterschokladigs Lache, alli paar Minutte russglacht, heißt wohl: Eifachs Läbe, aber z’friede. Ei Fueß vun de Mohnbluemefrau luegt unter de Bettdecki vor, wiä ä blauroter doter Fisch, krankhaft glänzig un schuppig. Was liest mer do druss? D’Evi drillt sich weg. „Ich hab nur noch kranki Litt um mich,“ schiäßt’s ere ins Herz.
D’Evi findet kei d’Rueh, si denkt an de Mann, wu jetzt daheim bsoffe uff em Kanapee leyt, der Mann, wu ihrer sin soll. Er isch ere so fremd, kummt ere so unvermisst doher un steert si. Am liäbschte wott si ne amputiere uss ihrem Läbe – di Fehlanzeig vun demm, was si sich versproche hän, was si sich versproche het. D’Mohnbluemefrau schnarcht friedlich. D’Evi gspiirt, wiäs ere heiß wurd vor Wuet. In ihre tobt ä Kriäg un di do het ä gueti Rueh!
An eme Morge macht sich d’Bettnochberi Sorge, s’geht’s debi um d’Hiehner, soviil d’Evi mitkriägt.
„Hesch ne Wasser gän? Hesch d’Eier ussgnumme? Morgens Weise, mittags Kraftfuetter un obends Griäns, no lege si besser. Un schwätzsch als emol mit ne, des sin si vun mir gwehnt.“ „Diä Sorge wott ich han“, winscht sich d’Evi. Si gspiirts im Hals pulse.
Bi de Lymphdrainage verkauft d’Mohnbluemefrau, wu schiints Bieri isch, zu allere Unrueh dezue ä Balle Strauh per Telefon, un vorem Dokter macht si Witz ibbers neye Hüftg’lenk: „Es sott ä Schmiernippel han, wiä bim Bulldogg. No kinnt mers ifette, wenn’s nimmi rundlauft!“ De Dokter luegt drii wiä ä alter Mercedes.
Un wenn als alli ussg’lacht hän noch denne Vorstellunge, lehnt si sich zu de Evi nibber un sait: „Habi nit rächt?“
Hit muess d’Evi zum erschte Mol mitlache – obwohl si grad ä schweri Entscheidung troffe het. Si will sich trenne vun ihrem Mann, mit dem si immerhin ä Hus baut het un in drey Vereine isch. Si het gruusigi Moris devor, dass si im Dorf bees verhandelt wurd: „Des macht mer doch nit, der arme Mann ellein losse!“
In de folgende Nacht passiert ebbis Komischs. D’Bieri un d’Evi briäle zum Erbarme so lutt, dass es d’Nachtschwester uffem Gang heert. Beidi Fraue schloofe un schaffe gheerig in ihre Neschter. D’Evi hiilt un jomert wiä ä Schloßgschpenscht, d’Mohnbluemefrau haut mit beide Händ fescht uffs Plümo un briält „Geh weg!“.
Do wacht d’Evi uff und frogt, noch dusslig halber im Traum: „Wer soll weggehn?“.
Unni s’Liecht anz’mache, im duschtere Zimmer, sait d’ander, au grad verwacht:
„Ich hab vun minnem dode Mann traimt.“
„…“
„Ich bin unter unserem Gaishirtlibaum g’sesse un er het mi bedroht. Eimol isch er de Deifel gsin, dann widder ganz normal er.“
„S’isch alles guet. Nur ä beeser Traum. Versueche Si, widder in de Schloof z’kumme.“
„Mach ich. De Schloof loss ich mir vun demm wiäschte Keip doch nit vermassle. Guet Nacht … odder habi nit rächt?“
D’Evi nickt im Dunkle.
Wiä als Bestätigung lupft drno d’Mohnbluemefrau äweng hinte hoch un losst ä geräuschvoller Wind ab. Dann heert d’Evi, wiäs si sich wegdrillt un sich mit eme luschtvolle „Ahhh!“ ins Kisse neschtet.
S’Zimmer isch ganz hell worre. Schiints isch de Mond uffgange. Ä Wiili luegt d’Evi de Bieri uff de krummgschaffte Buckel. Si duet druss läse: Viil g’schafft un viili, viili schweri Laschte trage – aber nit broche.
D’Evi merkt, dass d’Mohnblueme uffem Nachthemm in dem diffuse Liächt ganz schwarz ussähne. Awer in ihre Träne glitzere si wiä im ä Kaleidoskop.